Geny czy wychowanie?
Podobno im jesteśmy starsi, uważamy że charakter jest ważniejszy od wyglądu. Dla młodych ludzi atrakcyjny wygląd przysłania czyjś charakter. Uroda jednak mija, a charakter podobno jest niezmienny. Mamy swoje przyzwyczajenia od młodych lat. Bywa, że coś nad denerwuje be powodu albo lubimy się zamyślić, albo obiecujemy i nie dotrzymujemy słowa. Bardzo rzadko takie cechy charakteru mijają. Co jednak sprawia, ze coś lubimy a coś nad drażni? Tyko geny, a może wychowanie? Judie Harris napisała taką właśnie książkę o tym samym tytule, zastanawiając się co świadczy o charakterze człowieka, jaki wpływ na niego mają rodzice otoczenie, miejsce urodzenia, zamożność. Podobno bardzo wiele cech kształtuje się już w okresie prenatalnym jest to nasza natura pisana w kod genetyczny. Charakter jest z natury swej niezmienny i jest to tak niepowtarzalne połączenie setek cech, że nie sposób go powtórzyć. Jeśli pokochaliśmy kogoś w danym momencie i znamy jego charakter, istnieje duże prawdopodobieństwo, że się nie mieni.
Człowiek nie rodzi się od razu dobrym albo złym. Pojęcie dobra i zła rozumie dopiero z czasem, dojrzewając, czerpiąc określone wzorce z otoczenia i próbując je naśladować. Nie mamy takiego samego charakteru przez cale życie, ale zmienia się on pod wpływem określonych czynników zewnętrznych, pod wpływem nabierania doświadczenia życiowego, pod wpływem kolegów, przyjaciół rodziny. Im jesteśmy starsi, tym stajemy się mądrzejsi, a nasz charakter bardziej stabilny, co wcale nie oznacza, że nadal nie będzie się zmieniał. Bardziej niezmienny pozostanie nasz temperament, ale nad swoim charakterem jesteśmy w stanie pracować samodzielnie.
Charakter .